Wie moeite heeft met praten begrijpt de waarde van woorden. Als kind stotterde ik ontzettend hard. De letters ‘p’, ‘b’ of ‘q’ bleven haken aan mijn lippen of zaten vast in mijn keel. Het voelde toen aan als watertrappelen in doodlopend zand, gewoonweg onmogelijk. Praten ging niet. Het was verstikkend en een horror.
Ik begon de wereld rondom mij te observeren en te schrijven. Luisteren, kijken en dromen dat ging wel. Observeren gaf me inspiratie en van het ene kwam het ander.
In het 3e leerjaar kregen we wekelijkse voordracht ‘opdrachten’. Kortweg, ieder kind moest een gedicht vanbuiten leren en dat voorbrengen. Ik beheerste de taal onvoldoende om teksten vanbuiten te leren, dat wekte mijn fantasie op. Het papier werd een canvas waarop ik met al mijn gedachten, vragen, onzekerheden kon puzzelen.
Het werd mijn thuis. De stille gedachten, luide gevoelens, verwarrende vragen en al mijn onzekerheden kregen een klankbord.
Het papier kent geen grenzen, het daagt je uit, daarboven verwacht het geen antwoord. Geen enkele stem is er te luid. Ik ben er mezelf op.
Het papier gaf me de moed om te schrijven en de kracht om op treden. Avery Bertrand, de stotterende jongen, werd er Bai.
Bai is verward, gevoelig, sterk, koppig, verlangend, verliezend. Bai is mij en misschien ook jou.
Deze blog omvat en omhult al mijn schrijfsels, avonturen en ervaringen. Dit in al m’n talen en al m’n gebreken.
Ontdek alles in het luik ‘schrijfsels.’
Bai the poet 